Loading...
Recensies

Bloc Party veegt de vloer aan met Interpol in AFAS Live

Interpol AFAS Live

Twee voor de prijs van één: Interpol en Bloc Party op een avond in AFAS Live. Voor alle partijen een mooie package deal, zou je zeggen. Twee bands die hun momentum al ver achter zich hebben gelaten, maar onverminderd actief zijn gebleven. Beide presenteerden in de afgelopen maanden een gloednieuw studioalbum, waaruit viel op te maken dat Interpol kwalitatief er het best voor staat. Want tja, van het vuur en de energie van Bloc Party is op hun laatste release Anatomy Of A Brief Romance nog weinig over. En toch, live pakken die zaken anders uit. In een uitverkochte AFAS-zaal (hoezo het momentum voorbij?) slaat de underdog genadeloos toe.

Tweeëntwintig jaar geleden deelden de New Yorkse postpunkrevelatie Interpol en Londense evenknie Bloc Party het podium in Paradiso. De eerste als hoofdact, de ander als support. Interpol had met het baanbrekende debuut Turn On The Bright Lights de postpunkrevival een stevige opzwieper gegeven en vierde de release van het tweede album Antics. Bloc Party stond op dat moment op de drempel van hun doorbraak: het debuut Silent Alarm zou luttele maanden later de popcritici in katzwijm laten vallen.

Deze novembermaand trekken beide bands nogmaals samen op. Ditmaal als gelijkwaardige partners in een co-headline tour. En weer wordt Amsterdam aangedaan, zij het in een ruimer onderkomen. De compacte tour voert langs een beperkt aantal Europese landen en per show wisselen de bands van startpositie.

Aldus mag Interpol de bomvolle Black Box op temperatuur brengen. De band rond de kopstukken Paul Banks (zang en gitaar) en Daniel Kessler (gitaar en een beetje zang) plaatst het nieuwe album This Mirror Weighs A Ton prominent in de etalage door zes nummers in de setlist op te nemen. De trage en mysterieuze titeltrack plaatst de piketpalen waartussen Interpol vanavond gaat opereren: theatraal, somber, ijzig. Paul Banks is met zijn gestileerde afstandelijkheid de verpersoonlijking van de Interpol-sound. Het strak achterovergekamde geblondeerde haar, de obscure zonnebril, de afgemeten bedankjes – het past allemaal prima in het gecultiveerde sjabloon dat Interpol heeft opgebouwd binnen de postpunktraditie.

Het nieuwe materiaal (See Out Loud, Wake Up, Wings On Fire) wordt afgewisseld met standards van de bejubelde eerste twee albums. Soms gaat het tempo daarbij omhoog (C’Mer, Obstacle 1, PDA) – prijzenswaardig, zeker, maar funest voor het geluid dat voor een groot deel modderig en ondefinieerbaar overkomt. Voeg daarbij de getormenteerde en soms ronduit belabberde zang van de frontman – in Iron City werkelijk tenenkrommend – en het positieve gevoel van het laatste album ebt langzaam weg. Hoewel Bird And The Serpent best aardig uitpakt dankzij z’n mooie cadans en voor Interpolbegrippen redelijk uitgebalanceerd geluid, bekruipt steeds meer het gevoel dat je wegzakt in een verstikkend klankmoeras. Je snakt naar zuurstof.

En die komt er, al zijn de eerste noten die Bloc Party dropt niet echt bemoedigend. Met het ingetogen openingsnummer 22.01.22 van het ook al zo bedrukte album Anatomy Of A Brief Romance lijken de Engelsen in het stramien van hun voorgangers te blijven hangen. Maar goddank, niets is minder waar. Vanaf Love Bombs (ook een nieuwe track) krijgt de avond de broodnodige impuls (zuurstof!). Ook Bloc Party wisselt oud en nieuw werk af, maar het resultaat klinkt verrassend genoeg gevarieerder en transparanter dan bij Interpol. De modderpoel die Interpol heeft achtergelaten, is getransformeerd in een heldere en subtiel stromende bergbeek.

Natuurlijk is Bloc Party een andere band dan Interpol. Ze is energieker en toegankelijker. Zanger/gitarist Kele Okereke is in zijn presentatie de tegenpool van Paul Banks. Niet alleen is hij een gewiekste publieksspeler, ook vocaal veegt hij de vloer aan met zijn collega. Zowel in de rustige passages als in de opgewonden tracks uit de hoogtijdagen (Helicopter, This Modern Love en Flux) is Okereke heer en meester. Zo neemt de avond een onverwachte wending, mede door het nog zelden gespeelde Signs. De zuivere klanken van de xylofoon tinkelen de hele terugreis aangenaam na.

Gezien: 17 november 2026, AFAS Live Amsterdam

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *