Voor een band die in ons land ondergewaardeerd, om niet te zeggen vrijwel genegeerd wordt, is de forse Rondazaal in TivoliVredenburg verrassend goed gevuld. Mogelijk speelt mee dat Hawkwind niet zo vaak in ons land te zien en te horen is. Met eenmaal in de tien jaar heb je het wel gehad. Maar als het dan zover is, slaat de Britse band die al zo lang bestaat weer genadeloos toe. Ook op deze verloren zondagavond is hun show een meeslepende, psychedelische belevenis.
De geschiedenis van Hawkwind is al voldoende voor een diepe buiging. Als pioniers van de spacerock is de formatie rond oprichter Dave Brock een verbindende schakel tussen de Velvet Underground, Pink Floyd en Sex Pistols. Maar ook daarna, in de jaren negentig, smeedt Hawkwind een verbinding tussen rockmuziek en de rave-cultuur. De mix van gitaarrock, elektronica, psychedelica en sciencefictionachtige elementen maakt de band uniek. En passant legt Hawkwind de basis voor de carrière van Lemmy ‘Motörhead’ Kilmister en blijken ook rockhelden als Ginger Baker en Eric Clapton niet te beroerd hun diensten aan te bieden.
Daar blijft het niet bij: sinds de start, eind jaren zestig, levert Hawkwind een stroom aan albums af. En naarmate de leeftijd van Dave Brock vordert, lijkt het niveau daarvan steeds hoger te worden. Vorig jaar verscheen There Is No Space For Us, een release die door zijn veelzijdigheid aan sounds en sferen zo goed is, dat je zou willen dat deze de basis vormt van de setlist in Utrecht.
Dat is jammer genoeg niet het geval. Het album wordt weliswaar niet verloochend, maar met Changes (Burning Suns And Frozen Waste) en There Is Still Danger There blijft het bij een bescheiden inbreng. Voor het overige biedt de lijst een overzicht van bijna zestig jaar Hawkwind. En daar valt natuurlijk ook iets voor te zeggen.
Naast alle loftuitingen, geniet Hawkwind ook een beruchte reputatie op het gebied van bandwisselingen. Zo’n veertig bandleden passeerden de revue, van wie een derde inmiddels naar de eeuwige rockvelden vertrokken is. Dave Brock, die enkele weken geleden 85 jaar(!) is geworden, blijkt de enige constante factor. En kijk hem daar nu staan: fier overeind, gitaar om de nek, uitstekend bij stem. De man lijkt een medisch wonder.
Het contrast met zijn jongste aanwinst, drummer Dylan Clarke, kan bijna niet groter: tussen de twee bestaat een leeftijdsverschil van 67 jaar. Het wonderlijke is dat je dit nauwelijks merkt, zowel auditief als visueel. Dat komt mede door de combinatie van hallucinerende videoprojecties, verhullende rookmachines en priemende laserstralen, waardoor de musici niet nader te definiëren zijn dan als bewegende silhouetten. Een vernuftig opgebouwd mystiek schouwspel.
Muzikaal trekt Hawkwind alle registers los. Uit vervlogen tijden stammen Right To Decide en Levitation, stevige rocktracks die dankzij trippende passages worden opgerekt tot een kleine tien minuten. Traveller Of Time & Space daarentegen opent als een lome spaceballad, maar ontwikkelt zich in het tweede deel tot een spannend instrumentaaltje waarin jazz en progrock een fusie aangaan.
Hoofdrollen zijn weggelegd voor gitarist Magnus Martin en toetsenist Tim ‘Thighpaulsandra’ Lewis. Deze Thighpaulsandra, die eerder samenwerkte met post-punker Julian Cope en de even ondoorgrondelijke space-act Spiritualized, is met zijn ruimtelijke effecten de spil in het geluid van Hawkwind. De aaneengesmede triade Underwater City, Assault And Battery en The Golden Void lanceert de zaal met een mix aan geestverruimende klanken regelrecht de stratosfeer in. Er wordt geheadbangd en gebalde vuisten gaan als bokkengroet de lucht in. Het is de opmaat naar de afsluitende klassiekers Born To Go en Spirit Of The Age.
Is dit het gloedvolle afscheid van Hawkwind? Wie zal het zeggen. Als ze maar niet tien jaar wachten om Nederland nog een keer aan te doen. Dave Brock zou dan, eh, 95 zijn.
Gezien: 13 september 2026, TivoliVredenburg, Utrecht