In de luwte van de hysterie rond de optredens van Harry Styles en Kanye West eerder dit jaar, verkocht Bruno Mars moeiteloos vier Arena-shows uit. En dat allemaal zonder de poespas en megalomane aandachttrekkerij waar de vakgenoten zich van bedienen. Mars moet het van zijn charme hebben, een artiest die zijn fans inpalmt met pretentieloze kwaliteitspop. Dus passeren deze dagen ruim tweehonderdduizend bezoekers de toegangspoorten van de Johan Cruijff Arena. Zij zijn getuige van een rimpelloze, perfect gepolijste soul/funk/R&B-parade, waarin Bruno Mars als zanger en multi-instrumentalist overtuigt, maar zich tegelijkertijd ontpopt tot een romantische gladjanus. Ook daarin steekt hij zijn collega’s glansrijk de loef af.
De tournee langs ‘s werelds grootste stadions is opgehangen aan het nieuwe album, The Romantic. Net als de drie voorgangers een verzameling onberispelijk geproduceerde feelgood-songs. Het is het handelsmerk geworden van de in Honolulu geboren Peter Gene Hernandez, de naam die Mars in zijn paspoort heeft staan. De man grossiert in Grammy Awards en heeft met onder veel meer Locked Out of Heaven, Uptown Funk en 24K Magic de mondiale hitlijsten aangevoerd. En ja, ze komen in deze Romantic-tour allemaal voorbij.
Maar voordat het geoliede spektakel losbarst, wordt de Arena getrakteerd op een openingsgebed. Op gigantische videoschermen neemt heilig boontje Bruno plaats in de kerkbank en dankt de Here. Dat hij alweer een dag mag doen waar hij zo van houdt. Dat hij op bescherming voor zijn band en publiek hoopt en dat hij in deze stad een show mag geven die ze nooit meer zullen vergeten. Amen. Het is kitsch van het gruwelijkste soort waarin alle clichés, van waxinelichtjes tot rode rozen, samenkomen. Maar dat is Bruno Mars, de allemansvriend die niemand tegen de schenen wil schoppen en bedreven is in het uitdelen van complimentjes. In Amsterdam komt het vrouwelijk deel van zijn gehoor dan ook niets te kort.
In het ruim twee uur durende schouwspel – met alle ingrediënten van een Las Vegas-show: explosies, vonkfonteinen, lasers, vuur en een heuse Cadillac Eldorado op het podium – zijn drie delen te onderscheiden. In het eerste deel staat vooral het nieuwe album centraal. In romantisch rood uitgelicht trekt Mars vocaal, maar ook stilistisch alle registers open. Risk It All, Cha Cha Cha en On My Soul laveren van Mexicaanse mariachi-muziek naar opzwepende Latinrock en soepele Philly-soul. Het nieuwe werk gaat erin als koek, wordt luid meegezongen en bevestigt de reputatie van Bruno Mars als begenadigd componist van goed in het gehoor liggende melodieën.
Verwacht van deze rasartiest geen innovatieve surprises. Nee, alles is al eens gedaan, sterker: niemand speelt zo succesvol leentjebuur bij zijn grote voorbeelden als Bruno Mars. In zijn jonge jaren maakt hij furore als imitator van Elvis en Michael Jackson en ja, ook vanavond zijn al die trekjes en maniertjes te herleiden. De handdoekjes, de kushandjes, de pirouetjes: het blijft een feest der herkenning. Ook muzikaal kan hij er wat van. Perm, van het voorgaande album 24K Magic, is een rechtstreekse verwijzing naar James Brown en alsof dat nog niet duidelijk genoeg is, laat hij zich door zijn bandleden een cape aanmeten. En wat te denken van de zwoele cadans in Something Serious? Is dat niet een vette knipoog naar Oye Como Va van Santana?
Het tweede deel staat in het teken van Silk Sonic, Mars’ samenwerking met Anderson .Paak. Net als Mars is .Paak een muzikale alleskunner en dat vertaalt zich in een ietwat spannender geluid, zonder dat dit de spuigaten uit loopt uiteraard. Over het geluid gesproken: dat blijft behelpen in de Arena. Welke moeite men ook heeft getroost, de galm is amper uit het stadion te verdrijven. En dat is jammer, want de uitstekende elfkoppige band verdient een betere akoestiek.
Het tempo gaat omlaag als Mars in het laatste deel plaatsneemt achter een vleugel. Onder een fonkelende sterrenhemel perst hij er een gepassioneerde ‘heartbreak-medley’ uit. Tijd voor de ballads, waartoe ook de hit met Lady Gaga, Die With a Smile, behoort. Terwijl de Arena in katzwijm valt, maakt de band zich op voor een slotakkoord met een mix van uptempo hits als Just the Way You Are en het honingzoete Dance With Me.
Na jaren van afwezigheid heeft Nederland brave Bruno weer in het hart gesloten. En als je hem niet te diep analyseert, is dat best begrijpelijk.
Gezien: 2 juli, Johan Cruijff Arena Amsterdam. Ook te zien: 4, 5 en 7 juli aldaar.