Na vier geannuleerde shows, onder meer op Graspop en Hellfest, pakken donkere wolken zich samen boven de twee geplande optredens op Nederlandse bodem. Het gaat niet goed met de moeder van Tom Morello en de stergitarist moet noodgedwongen terug naar de VS. Pinkpop en het al weken uitverkochte Doornroosje vrezen het ergste. Maar zowaar, op zondagochtend volgt dan toch het bericht dat Morello het vliegtuig heeft gepakt en op weg naar Europa is. Landgraaf en Nijmegen kunnen opgelucht ademhalen.
Natuurlijk komt Morello terug op de gebeurtenissen van de afgelopen week. Dat was toch wat: een moeder van 102 die plotseling te maken kreeg met serieuze medische problemen. Maar, zo meldt Morello, hij heeft haar zojuist aan de telefoon gehad en het gaat goed met haar. We moeten allemaal de groeten hebben. Gejuich!
De anekdote past perfect bij het beeld dat in de afgelopen decennia van de man is ontstaan. Zowel die van vernieuwende snarenkiller in het baanbrekende rap-metalcollectief Rage Against The Machine (RATM), als die van de linkse activist die opkomt voor de onderdrukten in de samenleving en fel ageert tegen de huidige fascistoïde tendensen. Maar ook is er die vlotte babbel. Of het nou over zijn moeder gaat, muziek of politiek, steevast weet hij met rake one-liners het publiek te animeren. “Nijmegen, ik vraag jullie: wie houdt van rock ’n roll?” Gejuich! “Nijmegen, ik vraag jullie: wie haat fascisme?” Wederom gejuich. Het zijn open deuren van de bovenste plank, maar ze werken wel.
Muzikaal laat Morello zich van zijn breed georiënteerde kant zien. Hij put uit de bikkelharde RATM-erfenis om vervolgens met gemak over te schakelen op akoestisch gespeelde protestliederen. Eigen werk wordt afgewisseld met smaakvolle covers en uit iedere periode van zijn artistieke leven komt wel iets voorbij. Die veelzijdigheid heeft hem tot een graag geziene gast gemaakt. Zo vroeg Bruce Springsteen hem dit voorjaar voor zijn tour door de VS en werd Morello vorig jaar benaderd om de muzikale leiding op zich te nemen voor het grote afscheidsconcert van Black Sabbath in Birmingham.
Beide namen worden gememoreerd in Nijmegen. Springsteens The Ghost of Tom Joad krijgt een gloedvolle vertolking waarbij Morello feilloos het timbre van de songschrijver overneemt. Met Mr. Crowley wordt Ozzy Osbourne geëerd. Dat nummer krijgt een extra dimensie door de inbreng van Roman Morello, de 15-jarige zoon van de gitarist. De knaap heeft zich dan al laten gelden bij de openers van de avond Soldier In The Army Of Love en Adjourn, twee recente singles waarmee Morello en passant laat horen niet vastgeroest in het verleden te zitten. Ondertussen blijkt die dekselse middelbare scholier zijn vader in vingervlugheid te overvleugelen.
Maar goed, als het op inventiviteit aankomt, is senior nog altijd de baas. Ook deze avond trekt Morello het hele register aan gitaartrucs open. Eenhandige solo’s, scratchen op de gitaar, spelen met de tanden, striemende geluidseffecten – het is niet allemaal even essentieel, maar vermakelijk is het wel.
Nee, als het op relevantie aankomt, torent het RATM-materiaal boven alle randzaken uit. De band die twee jaar geleden voor de derde keer is opgedoekt, wordt met enkele afgemeten medleys tot leven gewekt. De splijtende riffs van Morello laten het ruim duizendkoppige publiek stuiteren, de vloer beeft. Een officieel geregistreerde aardbeving zoals RATM veroorzaakte op Pinkpop in 1994 wordt het niet, maar tijdens Killing In The Name worden de fundamenten van de zaal hevig op de proef gesteld.
Met twee covers neemt Tom Morello afscheid: Power To The People van John Lennon en Rock and Roll All Nite van KISS. Tijdens de toegift heeft Morello nog een boodschap in petto: op de achterkant van zijn gitaar is een A4’tje geplakt. “Fuck Geert Wilders”. Gejuich!
Gezien: 22 juni 2026, Doornroosje Nijmegen