Eens een rebel, altijd een rebel. Het alter ego Johnny Rotten mag dan al bijna een halve eeuw dood en begraven zijn, geestelijk vader John Lydon heeft diens recalcitrante trekken nog lang niet afgezworen. Dus spuugt de onaangepaste rocklegende onverminderd de podiumvloer vol, leegt ie zijn neus richting de monitoren (“Een overblijfsel van de Spaanse griep, mensen. Maar het is puur natuur”) en lest hij ongegeneerd zijn dorst (“En ik kan jullie verzekeren, dit is geen thee”).
Allemaal hoogst vermakelijk. En in die zin lijkt het of de tijd heeft stilgestaan. Nou ja, sinds zijn tijd bij de Sex Pistols is er bij Lydon zo’n dertig kilo bijgekomen en is zijn stem een flink stuk lager geworden. Maar veel belangrijker: muzikaal is de overgang van Sex Pistols naar Public Image Ltd (PiL) een aardverschuiving geweest – van rudimentaire punk naar de veel interessantere, licht experimentele postpunk. Het is dan ook mooi dat een goedgevuld Doornroosje een appetijtelijk overzicht voorgeschoteld krijgt van vijf decennia PiL. Een repertoire dat in het grote verhaal van de pophistorie toch een beetje onderbelicht is gebleven.
John Lydon is en blijft een mafkees, maar afgezien van zijn subversieve bijdrage aan de rockmuziek met de Sex Pistols heeft hij ook daarna beslist zijn sporen nagelaten. De samenwerking met de onlangs overleden hiphoppionier Afrika Bambaataa is daarvan een voorbeeld. Logisch dat de raprocktrack World Destruction een prominente plek inneemt in de setlijst.
Muzikaal zit het wel snor bij PiL. Na ettelijke bandwisselingen is er de laatste tijd een redelijk constante bezetting ontstaan met naast Lydon, Lu Edmonds op gitaar (én saz), Scott Firth op bas en sinds vorig jaar Mark Roberts achter de drumkit. En hoewel er op de achtergrond een batterij aan synths en drumcomputers meedraait (om nog maar eens te benadrukken dat punk echt passé is), is PiL vooral een geoliede rockmachine die grenzen durft te verleggen.
Na de uptempo openers Home, Know Now en het maffe, maar deze avond ook wat lompe This Is Not A Love Song schakelt de band over op een meer experimenteel geluid met nummers van het fameuze album Metal Box. Het bezwerende en door een atypische baslijn gedragen Poptones zweeft als melodisch enigma door de Nijmeegse popzaal, terwijl Tsjaikovski’s Zwanenmeer doorklinkt in het lugubere Death Disco.
Aan durf geen gebrek. De beukende bassen in Corporate perforeren bijkans de darmen, Flowers Of Romance krijgt dankzij de versterkte saz van Edmonds aangename oosterse sferen mee. Als er nog bezoekers zijn die hopen op wat restanten Sex Pistols: vergeet het maar. PiL is wat de klok slaat; jammer alleen dat het meest recente werk alweer elf jaar oud is. Het laatste album End Of World uit ’23 wordt keihard genegeerd.
Is dat dan de enige kanttekening die bij dit optreden kan worden gemaakt? Nou nee. Want over de hoofdpersoon in kwestie valt wel wat te melden. Al die gekkigheden van Lydon zijn natuurlijk hilarisch: de grimassen, zijn cynisme, de ontelbare fuck-offs, de Anger Is An Energy-tirades. Maar vocaal is hij de verpersoonlijking van de boze witte man geworden die de teksten van een lessenaar staat af te lezen. Weg is de kenmerkende snerpende zang die Anarchy in the U.K. van de Pistols onsterfelijk maakte en de PiL-single Public Image de hitlijsten binnen krijste. In plaats daarvan staat de inmiddels 70-jarige zanger wanhopig te brullen met uithalen die even potsierlijk als krampachtig klinken. Zeker, Lydon’s invloed op de popmuziek valt niet te onderschatten, maar het is ook goed om de huidige stand van zaken onder ogen te zien. Deze tournee draagt de titel This Is Not The Last Tour. Wellicht goed om daar nog eens over na te denken.
Gezien: 6 mei 2026, Doornroosje Nijmegen. Ook te zien in de Melkweg Amsterdam 7 mei.