oktober 2015

Gregory Page voelt zich een echte crooner

Foto Masen Larsen

Foto Masen Larsen

Met zijn nieuwe album Let’s Fall In Love Again gaat Gregory Page terug naar de jazz van de jaren twintig en dertig. De tijd van de eerste crooners. “Ken je Al Bowlly?” vraagt Page aan de telefoon. “Hij was de allereerste crooner. Vrouwen vielen in katzwijm voor zijn fenomenale, maar vooral revolutionaire zangtechniek. Bowlly inspireerde zangers als Frank Sinatra en Bing Crosby. En natuurlijk heeft ie mij ook beïnvloed.”

Lees verder

Toffe muziek op mooie locaties

Holy Holy

Holy Holy

Op Let’s Get Lost zie je de grote bands van de toekomst –

Early adopters worden ze genoemd. Types, die een neus hebben voor nieuwe trends en daardoor de massa altijd voor zijn. Het alternatieve popfestival Let’s Get Lost is een eldorado voor deze categorie van fijnproevers. De programmeurs van het Zwolse evenement, Frank Satink en Robert Koole – beiden ook van die early adopters, lepelen met gemak steekhoudende voorbeelden op uit de nog prille historie van LGL. “Voor de eerste editie hadden we de Belgische band SX gecontracteerd. Een jaar later stonden ze op het hoofdpodium van Rock Werchter”, vertelt Satink. “Oscar & The Wolf speelde voor veertig mensen op de Verhalenboot. Nu verkopen ze de Heineken Music Hall uit en staan ze op Pinkpop”, vult Koole aan. Waarmee ze maar willen zeggen: op LGL zie je de grote bands van de toekomst.

Lees verder

Tibet blijft Chris Hinze inspireren

P1070157

“Wat weet jij van Tibet?” De vraag komt als een duveltje uit een doosje. Chris Hinze is al een tijdje aan het woord. Hij vertelt over zijn nieuwe theaterprogramma Tibet – On The Roof Of The World, over zijn reizen naar Tibet, over de mensen die er wonen. En dan is er ineens een vraag aan de vragensteller. “Ik interview jou nu even.”

Lees verder

Muziek die groter is dan de band zelf

NO blues

NO blues

NO blues presenteert nieuw album Oh Yeah Habibi

Vijf jaar geleden leek het gedaan met NO blues. De rek was er uit. De band die een heel nieuw genre had gelanceerd, werkte haar laatste afspraken af. Daarna was het over en sluiten maar. Althans, dat wilden de berichten ons doen geloven. Toch voelde het onverwachte afscheid niet goed. De bandleden waren nog niet klaar met hun exotische melange van oosterse en westerse klanken. En na een periode van relatieve rust lag er een volgend album in de schappen (Kind Of No Blues). De karavaan trok weer verder.

Lees verder