december 2013

Respect en wederzijdse complimenten op Stille Nacht Festival

Adrian Crowley. Foto: Jurian Lambooij

Adrian Crowley. Foto: Jurian Lambooij

★★★★✰

Het succes van Stille Nacht blijkt niet alleen uit de uitpuilende en bloedhete zaal tijdens de optredens van Mister And Mississippi, Maaike Ouboter, Tim Knol en Eefje de Visser. Het ingetogen festival, waarbij het accent ligt op singer/songwriter muziek, heeft dit jaar voor het eerst navolging gekregen in Eindhoven en Volendam. Bovendien is Stille Nacht genomineerd als beste festival van Nederland.

Lees verder

Pulserende, bijna angstaanjagende eindsprint van Monomyth

Monomyth, BWH 131213

5 sterren

Het zijn vooral de laatste tien minuten die een onuitwisbare indruk zullen maken. Zeker, in het uur ervoor is het al genieten geblazen. Maar de adrenalinestoot die Monomyth ons, argeloze bezoekers, in een grandioze apotheose bezorgt, is te bizar voor woorden. Alsof je op de rug zit bij Felix Baumgartner, de Oostenrijkse skydiver die vorig jaar die spectaculaire sprong van 39 kilometer hoogte maakte. Met Monomyth beleef je die sprong. Steeds harder gaat het de peilloze diepte in. Witte lichtflitsen schieten als kometen voorbij, moordend is het tempo. De wereld begint te draaien, je lijkt het bewustzijn tijdens deze vrije val te verliezen. Gelukkig zetten de allerlaatste noten je weer veilig op aarde. Even schud je met het hoofd. Wat is er in vredesnaam gebeurd deze avond?

Lees verder

Danny Vera neemt het stilistisch niet zo nauw

Danny Vera - Lelystad 071213

★★★✰✰

De man met zijn gitaar, te midden van het publiek. Het is een mooi en intiem slot van een optreden dat eerlijk gezegd niet uitblinkt in warmte en stilistische coherentie. Maar het fraai gezongen My Confession, het uitstekend gecoverde Blue Hotel (Chris Isaak) en het luid meegezongen Brown Eyed Girl ( Van Morrison) halen het beste in Danny Vera naar boven. De commune-achtige samenzang breekt het ijs dat in het anderhalf uur ervoor steeds dikker begint te worden.

Lees verder

Zachtaardig, herkenbaar en een beetje lijzig

Foto Jens van der Velde

Foto Jens van der Velde

Gek eigenlijk, voor Tim Knol is zijn derde plaat Soldier On een totaal andere dan de twee die daaraan vooraf gingen. Voor de luisteraar niet. De melodieuze liedjes van het nieuwe product liggen in het verlengde van het album Days uit ’11 en het titelloze debuut van het jaar ervoor. Zachtaardige popliedjes in een bedding van rustgevende Americana en ongevaarlijke Beatlesque jaren zestig muziek. Die herkenbare, rode draad is in Knols trilogie duidelijk waarneembaar.

Lees verder