Respect en wederzijdse complimenten op Stille Nacht Festival

Adrian Crowley. Foto: Jurian Lambooij

Adrian Crowley. Foto: Jurian Lambooij

★★★★✰

Het succes van Stille Nacht blijkt niet alleen uit de uitpuilende en bloedhete zaal tijdens de optredens van Mister And Mississippi, Maaike Ouboter, Tim Knol en Eefje de Visser. Het ingetogen festival, waarbij het accent ligt op singer/songwriter muziek, heeft dit jaar voor het eerst navolging gekregen in Eindhoven en Volendam. Bovendien is Stille Nacht genomineerd als beste festival van Nederland.

Lees verder

Pulserende, bijna angstaanjagende eindsprint van Monomyth

Monomyth, BWH 131213

5 sterren

Het zijn vooral de laatste tien minuten die een onuitwisbare indruk zullen maken. Zeker, in het uur ervoor is het al genieten geblazen. Maar de adrenalinestoot die Monomyth ons, argeloze bezoekers, in een grandioze apotheose bezorgt, is te bizar voor woorden. Alsof je op de rug zit bij Felix Baumgartner, de Oostenrijkse skydiver die vorig jaar die spectaculaire sprong van 39 kilometer hoogte maakte. Met Monomyth beleef je die sprong. Steeds harder gaat het de peilloze diepte in. Witte lichtflitsen schieten als kometen voorbij, moordend is het tempo. De wereld begint te draaien, je lijkt het bewustzijn tijdens deze vrije val te verliezen. Gelukkig zetten de allerlaatste noten je weer veilig op aarde. Even schud je met het hoofd. Wat is er in vredesnaam gebeurd deze avond?

Lees verder

Danny Vera neemt het stilistisch niet zo nauw

Danny Vera - Lelystad 071213

★★★✰✰

De man met zijn gitaar, te midden van het publiek. Het is een mooi en intiem slot van een optreden dat eerlijk gezegd niet uitblinkt in warmte en stilistische coherentie. Maar het fraai gezongen My Confession, het uitstekend gecoverde Blue Hotel (Chris Isaak) en het luid meegezongen Brown Eyed Girl ( Van Morrison) halen het beste in Danny Vera naar boven. De commune-achtige samenzang breekt het ijs dat in het anderhalf uur ervoor steeds dikker begint te worden.

Lees verder

Zachtaardig, herkenbaar en een beetje lijzig

Foto Jens van der Velde

Foto Jens van der Velde

Gek eigenlijk, voor Tim Knol is zijn derde plaat Soldier On een totaal andere dan de twee die daaraan vooraf gingen. Voor de luisteraar niet. De melodieuze liedjes van het nieuwe product liggen in het verlengde van het album Days uit ’11 en het titelloze debuut van het jaar ervoor. Zachtaardige popliedjes in een bedding van rustgevende Americana en ongevaarlijke Beatlesque jaren zestig muziek. Die herkenbare, rode draad is in Knols trilogie duidelijk waarneembaar.

Lees verder

Groen licht voor Navarone

Navarone, BWH 23-11-2013

★★★★✰

Child In Time – Deep Purple waagt zich al jaren niet meer aan dit vocale waagstuk. De Nijmeegse rockband Navarone wel. En hoe. Zanger Merijn van Haren haalt uit als Ian Gillan in zijn beste dagen, terwijl het gitaarduo Roman Huijbreghs en Kees Lewiszong de partijen van Ritchie Blackmore in volle glorie doet herleven. Het enige dat je de band kunt verwijten, is dat het allemaal al eens is gedaan.

Lees verder

Wisselvallig jeugdsentiment van The Posies

The Posies '96

The Posies ’96

★★★✰✰

Het gitaartandem Jon Auer en Ken Stringfellow is een van de weinige constante factoren in het 25-jarig bestaan van The Posies. Drummers en bassisten komen en vertrekken, maar de verwekkers van de band – hoewel regelmatig verwikkeld in andere projecten en samenwerkingsverbanden – blijven hun kindje koesteren. Zoals met deze tour, opgehangen aan het album Amazing Disgrace uit ’96. Voor de dertigers en veertigers van nu een avondje rudimentair jeugdsentiment.

Lees verder

Giovanca strijkt ieder plooitje glad

Foto Jurian Lambooij

Foto Jurian Lambooij

★★★✰✰

Ze draagt het haar zoals Diana Ross dat ooit had. Of Chaka Khan. Zo’n wijduitstaande bos met een scheiding. Je kunt het zien als een verwijzing naar de jaren zeventig en tachtig, de hoogtijdagen van disco, soul en funk. De Amerikaanse tv-show Soul Train was toen hét uithangbord van die vederlichte, maar lucratieve muziekstroming. In Lelystad memoreert de 36-jarige zangeres Giovanca Ostiana het programma en laat ze de Soul Train Line, het onderdeel waarin nieuwe danspasjes werden geïntroduceerd, herleven. Met het publiek aan weerskanten opgesteld maakt Giovanca op de uptempo discobeat van Lock Down een dansje met telkens een andere bezoeker. It’s party-time!

Lees verder

Metal verbroedert Israëli’s en Palestijnen

Orphaned Land - foto Bert Treep

Orphaned Land – foto Bert Treep

★★★✰✰

Dat was een pittige package-deal die de Gigant had binnengehaald, afgelopen zaterdagavond. Hoofd-act Orphaned Land had maar liefst drie supports als voorafje laten opdienen. De Franse bulldozers The Mars Chronicles en Klone bedolven, zoals verwacht, hun toehoorders onder een metersdikke geluidsmuur, maar de aandacht ging vooral uit naar de confrontatie tussen de Palestijnse metalband Khalas en de Israëlische evenknie Orphaned Land.

Lees verder

Vooral in begin kippenvel bij Ruben Hein

DSC_0698★★★★✰

Ruim zeven maanden geleden verscheen Hopscotch, het tweede album van Ruben Hein. Een uitstekende plaat die, nadrukkelijker dan het debuut Loose Fit, een breed georiënteerd popgevoel oproept. Bovendien overklast Hopscotch haar voorganger op compositorisch terrein. Subtiele vondsten en verrassende ritmes tillen vrijwel ieder liedje naar een hoger plan.

Lees verder

The Excitements heeft met Koko-Jean een groot performer in huis

DSC_0692

★★★★✰

Na de wederopstanding van James Brown in de persoon van Charles Bradley, is het nu een bejaarde soulsister die een verjongingskuur heeft ondergaan. Koko-Jean Davis, leadzangeres van The Excitements, windt er geen doekjes om: met de wulpse pasjes van een krolse poes treedt zij ondubbelzinnig in de voetsporen van Tina Turner. Bradley en Davis doen de tijden van de soul uit de jaren zestig herleven, waarbij het gevaar van platte imitatie op de loer ligt. Beiden schuren daar angstig dicht tegenaan, maar hun explosiviteit en overtuigingskracht torpederen sluimerende twijfels.

Lees verder